Θέσκελου, Aσκήσεις ματαιότητας, 01_φρόκαλα, πεζ(ω)γραφήματα παράλληλο βιβλίο

αντί προλόγου

Στρατσόχαρτο

Στ’ Ανάπλι τα παιδιά
δεν παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους,
ούτε με κούκλες και στρατιωτάκια,
παίζουν κρυφτό στο κάστρο και στους πύργους,
και δεν μιλούν για ήττες ένδοξες και νίκες άγνωστες.
Σφίγγουν στην αγκαλιά τους τ’ απογεύματα σαν μάτσο
γαϊδουράγκαθα
μέχρι τα στήθια τους να ξεματώσουν
κι ύστερα με κεραμίδια απ’ τον καιρό του Αγώνα,
το Μπούρτζι βάνουν στόχο,
ή αμολάν χαρταετούς φιαγμένους από στρατσόχατρο,
που ψάρι παστό και τσακιστή ελιά μυρίζει,
κάτι σαν κέρασμα στο άσπρο σύγνεφο
και στον αγνό αγέρα
κάτι σαν κόλυβο για το συχώριο
μιας αμαρτίας παιδικής, θανάσιμης
ενός χτηκιάρη εφήβου, από καιρό φευγάτου.