2,4΄΄ (μετά τη σιωπή)… του Ηλία Κατή

…Μακριά και πέρα από προσωπικούς μύθους, πέρα από ανάγκες και φιλοδοξίες η ώρα έφτασε. Το καζάνι βράζει. Η κοινωνία αποσαθρώνεται ηθικά. Διάφοροι ιοί κατατρώνε την δημοκρατία της γνώμης. Ο φανταστικό εχθρός απόκτησε όψη Καραγκιόζη. Η ειρωνεία σαρκάζει την τύχη. Στο χορό που σέρνουν οι άλλοι, εμείς ακόμα μετράμε βήματα.
Δρόμος υπάρχει.

Το δράμα παίχτηκε μια φορά, καιρός να γελάσουμε… ο νοών νοήτω!