Γυναίκα…αυτό το φως, αυτός ο ψίθυρος, αυτή η υφάντρα_ Ένα αφιέρωμα στη ΓΥΝΑΙΚΑ

Το πολυτιμότερο μυστικό του κόσμου, η σιωπηρή υφάντρα της ζωής που με πράξεις αγάπης, υπομονής και αφοσίωσης δωρίζει το είναι της στην ανθρωπότητα.
Δεν αρκεί η δοτικότητα να την ορίσει, αλλά οι μικρές, οι καθημερινές θυσίες που κανείς δεν βλέπει, όπως το αχάραγο ξύπνημα, το χάδι που διώχνει τον φόβο και απαλύνει τον πόνο, το χαμόγελο που γεννιέται ακόμη κι όταν στην καρδιά της κουβαλά βάρος δυσβάσταχτο.
Αυτό είναι η Γυναίκα, το κορίτσι, το θήλυ. Η θηλή της πεμπτουσίας της ανθρώπινης ύπαρξης. Το θαύμα της ζωής, η οντότητα που έχει τη δύναμη και τη χάρη να γεννά, να αγαπά χωρίς αντίκρισμα, να αντέχει και να ξαναρχίζει από την αρχή, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Είναι το απαλό φως που φωτίζει τις πιο σκοτεινές μέρες, και ο σιωπηλός ψίθυρος πίσω από κάθε μικρό και μεγάλο θαύμα του κόσμου.
Στο βλέμμα της καθρεφτίζεται η τρυφερότητα και η αποφασιστικότητα, στα χέρια της ανθίζουν όνειρα, οικογένειες, ελπίδες.
– Είναι η μητέρα, η κόρη, η αδελφή, η φίλη, η σύντροφος, μα πάνω απ’ όλα είναι η ψυχή να δίνει χωρίς να μετρά, συγχωρεί χωρίς να το σκεφτεί, και στέκεται όρθια μέσα στην καταιγίδα, γιατί είναι η μάνα που αγρυπνά τη νύχτα δίπλα σε έναν παιδικό πυρετό, που κρύβει τη δική της αγωνία για να ενθαρρύνει, που διδάσκει τη γλώσσα και σε μια μικρή αγνή καρδιά πώς να αγαπά. Είναι αυτή που θα ξυπνήσει πρώτη για να ετοιμάσει τη ζωή των άλλων πριν από τη δική της, που θα φύγει βιαστικά για τη δουλειά με το μυαλό μοιρασμένο ανάμεσα σε ευθύνες και όνειρα, που θα επιστρέψει κουρασμένη και όμως θα έχει τη δύναμη για ένα χάδι στο παιδικό κεφαλάκι, ένα πιάτο ζεστό φαγητό, μια λέξη  παρηγοριάς. Είναι εκείνη που δίνει πρόσωπο στην αγάπη, που δίνει χωρίς όρια, που η αγκαλιά της είναι ο απέραντος ουρανός που χωρούν τα όνειρα των παιδιών της, της οικογένειάς της.
– Είναι η σύζυγος και φίλη που παραστέκεται σαν βράχος και ασφαλές καταφύγιο, διατηρώντας ζωντανή τη φωτιά της συντροφικότητας όταν οι άνεμοι της ζωής δυναμώνουν, εκείνη που με
μια λέξη, με ένα βλέμμα, γεννά όνειρα, τέχνη, ελπίδα. Εκείνη που περπατά ανάμεσά μας απλά, καθημερινά, και όμως κουβαλά μέσα της κόσμους ολόκληρους. Είναι η έμπνευση που αργά το βράδυ
κατάκοπη θα κυνηγήσει ένα όνειρο, θα γράψει, θα δημιουργήσει, θα σχεδιάσει μια νέα ζωή πιο όμορφη απ’ αυτή που της δόθηκε.
– Είναι η ερωμένη που θα πυροδοτήσει τον έρωτα στη ρουτίνα, που θα θυμίσει πως υπάρχει στα βλέμματα που συναντιούνται, στο τυχαίο άγγιγμα, στο χωρίς λόγια γνέψιμο. Είναι εκείνη που θα σβήσει την κούραση της ημέρας με ένα φιλί, και μ’ ένα της κοίταγμα θα ανάψει φωτιά στις πιο σιωπηλές νύχτες. Είναι η φλόγα που δεν κατοικεί στο σώμα, αλλά στην ψυχή και στο πνεύμα, η μυστική υπόσχεση πως ο έρωτας είναι γαλήνη και θύελλα μαζί και μόνο στην αγκαλιά της ο χρόνος συστέλλεται, και ο καθείς εκεί αναγνωρίζει ποιος στα αλήθεια είναι.
– Είναι η γυναίκα της διπλανής πόρτας, η άγνωστη στο πλήθος, η γυναίκα του λεωφορείου που κρατά σφιχτά την τσάντα και τις σκέψεις της, η εργαζόμενη που παλεύει να αποδείξει την αξία της, η ηλικιωμένη που κουβαλά ιστορίες μιας άλλης εποχής και η γιαγιά που γεμίζει με παραμύθια τις καρδιές των εγγονιών της.
Είναι πολλά πολύτιμα πράγματα σε ένα, γιατί καθεμία μορφή της κρατά σφιχτά έναν ήλιο, λαμπρό, κρυμμένο στο στήθος της, που πάλλεται με τρυφερότητα. Γιατί η γυναίκα είναι η έμπνευση πίσω από κάθε δημιουργία, είναι το δυνατό φως που ξεχειλίζει από τις πιο μικρές ρωγμές της καθημερινότητας και την πλημμυρίζει με νόημα δίνοντας μορφή, φωνή και οξυγόνο.
Χωρίς τη γυναίκα, ο κόσμος θα ήταν άδειος, σιωπηλός, κρύος, αγέλαστος, απάνθρωπος, χωρίς εποχές, χωρίς παρηγοριά και ο εαυτός μας ατελής και δυσανάλογος.