Δεν χρειάζεται διάψευση ότι η κοινωνία είναι προβολή της οικογένειας. Ούτε μπορώ, αφού το πιστεύω. Η κοινωνία στο εύρος της είναι η εικόνα, η προβολή της εσωτερικής μας εικόνας.

Ο καθένας μας προβάλλει το εγώ του, τα θέλω του, τα πάθη και τα καταπιεσμένα όνειρα του σ’ αυτήν την διαθλασμένη και μερικές  φορές παραμορφωμένη εικόνα. Είμαστε η εικόνα μας. Η εικόνα των πιστεύω μας των ιδεωδών μας, των ιδεών και των ιδανικών μας. Οι ταράξεις μας είναι μέρος της εικόνας αυτής.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το στοιχείο του νερού αντιπροσωπεύει τη ζωή, τη ροή, τη δροσιά, την φρεσκάδα, την ανανέωση. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που επιλέγεται ως στοιχείο να κοσμεί δημόσιους χώρους, σπίτια κλπ.

Η συνεχής ροή του νερού ενός ποταμού, ενός καταρράκτη διασφαλίζει ως και εγγυάται την καθαρότητα, την αγνότητά του. Παράλληλα βέβαια, η συνεχής αυτή ροή, προκαλεί μια αναστάτωση, έναν θόρυβο, μια βοή. Δεν αφήνει τίποτα στη θέση του.