Αν κάποιος κοιτάξει τα παιδιά του σήμερα, θα διαπιστώσει πως η επαφή με τεχνολογικά gadget έχει περάσει σε μια κατάσταση εξοικίωσης καθημερινής χρήσης. Τα παιδιά του σήμερα, οι επιστήμονες του αύριο με αδιανόητα τεράστιο όγκο δεδομένων στα χέρια τους, πρέπει να αναγνωρίσουν την τεχνολογία και να την κάνουν κομμάτι της ζωής τους.
Κάποτε στα νιάτα μου (την δεκαετία του 1960, τότε που πετάγαμε ακόμη σε ρομαντικά σύννεφα με τη ‘συννεφούλα’ του Διονύση), ένα ‘κείμενο’ μπορούσε να αποθηκευτεί (αναλογικά τότε, μηχανικά-ηλεκτρικά) σε ένα βιβλίο, ένα τετράδιο, ένα δίσκο βινυλίου, μια κασέτα μαγνητοφώνου, σε φιλμ ή βιντεοκασέτες για ταινίες ή ένα άλμπουμ φωτογραφιών. Για μεγαλύτερο όγκο πληροφοριών υπήρχαν οι βιβλιοθήκες ή οι μεγάλες δισκοθήκες.
Η φωτογραφία που παρουσιάζουμε δεν είναι καινούργια. Η λήψη της ανάγεται ακριβώς 30 χρόνια πριν, στις 14-2-1990. Απαρτίζεται από 640 000 pixels και το σημείο το οποίο έχουμε σημειώσει καταλαμβάνει χώρο μόλις 0,12 pixels. Αυτή είναι η Γη, ο πλανήτης που ζούμε.
Ένας κύκλος σύντομων διαλέξεων, που θα ακολουθούνται από εκτεταμένη συν-ζήτηση, ξεκινάει στον Πολυχώρο 17. Υπό τον τίτλο «Επιστημονική Συντροφία» ο κύκλος των σύντομων αυτών διαλέξεων, αποσκοπεί στον ανοικτό, ουσιαστικό και κυρίως επιστημονικό διάλογο στο πλαίσιο μιας μικρής, διεπιστημονικής συντροφιάς. Ως…
Το Αθλητικό Επιστημονικό Πολιτιστικό Σωματείο ΑΘΛ.Ε.ΠΟΛΙ.Σ. προκηρύσσει τον 3ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ – Ποίησης με Ελεύθερο Θέμα. O διαγωνισμός αποσκοπεί στο να αποτυπώσει την ελεύθερη βούληση, την απροκατάληπτη έκφραση, ως ανυπότακτο πνεύμα, ως ανεμπόδιστη επιλογή, ως αυτόνομο θέμα.
ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
Ο φωτογραφικός όμιλος Prisma του Αθλητικού Επιστημονικού Πολιτιστικού Σωματείου ΑΘΛ.Ε.ΠΟΛΙ.Σ. διοργανώνει διαγωνισμό φωτογραφίας με Ελεύθερο Θέμα.
O διαγωνισμός αποσκοπεί στο να αποτυπώσει την ελεύθερη βούληση και την απροκατάληπτη έκφραση, ως ανεμπόδιστη βούληση, ως ανυπότακτο πνεύμα, ως ανεμπόδιστη επιλογή, ως αυτόνομο θέμα.
Πριν από 500 περίπου χρόνια o Pedro Alvarez Cabral ενεργώντας εν ονόματι του Βασιλιά της Πορτογαλίας, αποβιβάζεται στη Βραζιλία. Λίγο αργότερα τον ακολουθούν πολλοί πορτογάλοι φέρνοντας μαζί τους τη μουσική και τους χορούς της πατρίδας τους. Όμως πολύ σύντομα η κουλτούρα των πορτογάλων θα αναμιχθεί με αυτή των αφρικανών σκλάβων που εισήχθησαν στη χώρα, αλλά και των ντόπιων ιθαγενών. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η ανάμειξη της κουλτούρας των τριών λαών σε κάτι νέο.
Επιχειρήθηκε να κατεδαφισθεί το παρελθόν της, ωστόσο οι μνήμες εναντιώθηκαν στην λήθη προβάλλοντας σθεναρά την αντίστασή τους.
Nous savions que même si le vent balayait le paysage carbonaté et apportait à nos narines la fumée de la mort, comme s’il rugissait entre les branches dénudées et carbonisées, son souffle était la fatalité dramatique de la vie et finalement la seule purification.